Kardeşinden Ablasına

Sevgili Ablacığım

Bu hafta on gün evvel hoş beş mektubunu aldım. Çok memnun oldum.

Bende sana hemen o gün, kısa da olsa hemen cevap yazmak azminde idim fakat maalesef yine bugüne kadar uzadı.

Şimdi sana kısa yazmak zorundayım ki, mektubumu sana ulaştırmam mesel olsun. Aksi halde bundan öncekilerde olduğu gibi yarım, yarım kalmış nice mektuplarımın, buradaki çekmecemde dosyalarımı doldurmuştur ve sana yine hiç biri ulaşmayacak!

Esasen şimdi, sekiz aya yakın, ayrılık zamanında durumlarımıza ait gerekse evvelki mevzulardaki hadise, haber meselelerin, yazmaya, anlatmaya artık muktedir değilim.

Çok samimi olamam artık bende tükendim.

Özlem'den kendine veya herhangi birine

Şu anda hissettiklerimi kağıda dökmeye adeta korkuyorum. Zannedersem bu korku bir gün başkalarının bu kağıdı okuyabileceklerini bilmemden kaynaklanıyor.

Saçma değil mi? Ne yazmak istediğimi, neleri söyleyememe baskısından kurtulmak istediğimi unuttum. Birazda rahatlar gibi oldum.

Esasında şu satırları tuvalette yazıyorum. Otururken birden aklıma hem yazmaya devam etmek hem de tuvalet ihtiyacını gidermek geldi. Tam “ne” kelimesini yazdığım sırada annem “Özlem”, “Özlem” diye beni çağırdı. Puaça yapmamı söyledi. Bende uysal uysal “Peki!” dedim. Sanki daha biraz önce öfkelenen ben değildim. Puaçayı yaptım. ama yağ acımış olduğu için pek güzel olmadı, yumuşaklığı falan güzeldi ama…

Şimdi de ruh halimdeki bu ani fırtına ve bıçakla kesilir gibi kesilişimin nedenlerini arayacağım. Birden sinirlenirsin diye bir şey yok belki de çünkü… evet çünkü bunlar yani sinirlendirici damlalar teker teker gelmişti; ama büyük ama küçük. Son gelen ise orta boy idi. Buna rağmen taşırmaya yetti. Sonraki sessizlik? Neden olabilir bu? Belki de sinirlendiğim şeyin saçma olduğunu anladığım için. Evet evet bundan olacak.

Sorun bir bakış açısından çözümlendi. Öbürünü de başka zamana bırakıyorum.